Bianca Koning werkt al bijna 35 jaar bij UW. Ze is teamleider Facilitaire dienstverlening (Post bezorgen, Schoonmaak en de Koffieservice) in Houten en heeft in die jaren talloze veranderingen meegemaakt.

Nieuwe structuren, andere namen, andere accenten. Volgens Bianca is dat geen reden om niet mee te veranderen, juist niet. ‘Er is naar mijn idee weinig echt nieuw,’ zegt ze, ‘maar alles is wél steeds anders. En daar zit precies de uitdaging.’

Leren zonder te blijven hangen

Wie lang bij UW werkt, herkent patronen. Ideeën en werkwijzen komen soms terug in een nieuw jasje. Dat hoeft geen probleem te zijn, vindt Bianca, zolang je maar eerlijk kijkt naar wat er eerder misging. ‘Niet om te zeggen: zie je wel, dit werkt niet. Maar om te zorgen dat we het nu anders aanpakken.’

Volgens haar zit de kracht van UW in snel schakelen en dóórgaan. Tegelijk is dat ook een risico. ‘We rennen soms met z’n allen een gat in, omdat we zo graag willen. Terwijl het soms helpt om even te stoppen en te checken: doen we nu weer hetzelfde als toen?’

Die reflectie wordt niet altijd makkelijk ontvangen. Bianca merkt dat verwijzingen naar eerdere ervaringen soms worden gezien als ‘leven in het verleden’. ‘Dat bedoel ik helemaal niet. Het gaat erom dat het deze keer wél lukt.’

Respect voor wat er al staat

‘Die basis is gelegd door mensen die hier al waren, lang voordat anderen binnenkwamen.’

Een belangrijk thema voor Bianca is respect voor de mensen die UW hebben opgebouwd. Kritiek op processen of keuzes uit het verleden raakt namelijk ook de mensen die daar met inzet aan hebben gewerkt. ‘Als je zegt: het was hier een zooitje, dan zeg je dat ook tegen de collega’s die hier dag in, dag uit hun best deden.’ Ze gebruikt graag het beeld van een fundament. ‘Die basis is gelegd door mensen die hier al waren, lang voordat anderen binnenkwamen. Je kunt alleen verder bouwen omdat die basis er ligt.’

Dat betekent niet dat alles moet blijven zoals het was. Wel dat veranderingen met erkenning mogen beginnen. ‘We zijn er nog. Dat zegt ook iets.’

Verschillen accepteren

In haar dagelijkse werk ziet Bianca hoe belangrijk het is om verschillen tussen afdelingen te accepteren. De teams van Postbezorging en Schoonmaak werken anders dan productie-afdelingen. Dat is geen onwil, maar realiteit. ‘Als de postbezorgers een middag stoppen, dan ligt er de volgende dag dubbel zoveel post die moet worden bezorgd.’

Ze herinnert zich discussies over gezamenlijke activiteiten, zoals kerstvieringen. ‘Goed bedoeld, maar soms levert het vooral extra spanning op. Terwijl de mensen om wie het gaat daar helemaal geen probleem mee hebben.’ Volgens Bianca helpt het als collega’s elkaars werk echt leren kennen. Niet vanachter een bureau, maar door mee te lopen. ‘Dan ontdek je bijvoorbeeld dat er bij Post bezorgen en Schoonmaak ook in het weekend wordt gewerkt en snap je ineens waarom sommige keuzes logisch zijn.’

Het nieuwe UW: duidelijker en opener

‘Als je op de stoel van een ander gaan zitten lijkt dat behulpzaam, maar het maakt het vaak juist onduidelijk.’

Als Bianca één grote verandering moet noemen, is het transparantie. ‘Er wordt nu duidelijker gezegd wie waarover gaat. En verantwoordelijkheden worden ook daar gelaten.’

Dat geeft ruimte, maar vraagt ook iets van mensen. Besluiten nemen, elkaar helpen naar de juiste plek, afspraken naleven. ‘Als je op de stoel van een ander gaan zitten lijkt dat behulpzaam, maar het maakt het vaak juist onduidelijk.’

Ze ziet dat leidinggevenden daar soms nog in zoeken. Aanspreken voelt persoonlijk, terwijl het over werk gaat. ‘Voor mij is het simpel: afspraken gelden voor iedereen. Ook voor mij.’

Ontwikkeling, maar niet alles tegelijk

Bianca staat positief tegenover de nieuwe koers en de nadruk op ontwikkeling. Ze ziet dat er hard gewerkt wordt aan inclusief werkgeverschap en aan kansen voor medewerkers. ‘Dat vind ik echt goed.’

Tegelijk waarschuwt ze voor overbelasting. ‘Er gebeurt heel veel tegelijk: trainingen, heidagen, nieuwe plannen, en ondertussen loopt het dagelijkse werk gewoon door.’

Volgens haar is het belangrijk om tempo te houden zonder te overdrijven. ‘Als iets onderweg niet werkt, moet je dat ook durven zeggen. Dan kun je bijsturen. Anders blijf je roepen en hoor je elkaar niet meer.’

Gelijkwaardig, niet betuttelend

Gelijkwaardigheid is een belangrijk uitgangspunt voor Bianca. Mensen serieus nemen betekent voor haar ook dat je hen niet kleiner maakt dan nodig. ‘Medewerkers weten vaak heel goed wat ze willen en wat niet.’

Ze ziet soms dat mensen een beetje worden betutteld. ‘De wereld buiten is ook niet zacht. Daar moet je mensen op voorbereiden, niet voor afschermen.’

Verbinding zit volgens haar niet in mooie woorden, maar in houding. Als voorbeeld noemt ze hoe de nieuwe directie heeft meegelopen met de Post en schoonmaak door gewoon letterlijk de mouwen op te stropen.

‘Ik word het gelukkigst als ik zie dat medewerkers groeien en steeds zelfstandiger worden’

Trots en vooruitkijken

Wat Bianca drijft, zijn de mensen. ‘Ik word het gelukkigst als ik zie dat medewerkers groeien en steeds zelfstandiger worden.’ Ze is trots op collega’s die onmisbaar zijn in hun rol, ook als die rol niet netjes in een functiebeschrijving past.

Met nog een paar werkzame jaren voor zich kijkt ze vooruit. ‘Ik hoop dat wat we nu bouwen stevig genoeg is voor de mensen die na mij komen.’

En of ze vertrouwen heeft in de nieuwe richting? ‘Ja,’ zegt ze resoluut. ‘Niet omdat alles al klopt, maar omdat we blijven bouwen. Met elkaar.’